Beste BVA-ers,
Een prachtige prestatie: 90 jaar jong en nog steeds zeer actief! Dit onderstreept de relevantie van BVA voor het vak en voor de leden. DDMA wenst alle BVA-ers een mooi jubileum!
Mooie, relevante club! BvA van harte en houen zo!
De 20 jaar jonge Stichting Adverteerdersjury Nederland | SAN feliciteert de BVA met haar 90 jaar. Dat zou je niet zeggen van zo’n vitale organisatie middenin ons prachtige communicatievak! Fijn dat de adverteerders zo goed vertegenwoordigd zijn.
De BVA 90 jaar, een felicitatie waard! Van die 90 jaar heb ik er 39 mogen meemaken als actieve marketeer. Er is heel wat veranderd in die tijd, maar de vereniging heeft zich altijd weten aan te passen aan de snel veranderende omstandigheden. Zeker de afgelopen 10 jaar onder verjongd management en nieuwe medewerkers is het gezicht naar buiten duidelijker en dynamischer geworden. Daarom zie ik de komende 10 jaar
vol vertrouwen tegemoet en wens jullie veel succes op weg naar de 100.
BVA wens ik van harte geluk met zijn 90e verjaardag. Menselijkerwijs ben je dan aan het afbouwen, maar de BVA neemt juist toe in kracht en levendigheid, op naar het crescendo van het eeuwfeest. Het CMC is er trots op de BVA in zijn gelederen te hebben. Ook is het CMC steeds blij met de kwaliteit van de inbreng van het kantoor. De belangen van de reclame-industrie laten zich niet goed dienen als de wezenlijke partij van de adverteerders aan tafel ontbreekt. Dat is bij het CMC uitdrukkelijk dus niet het geval. De BVA ontloopt zijn verantwoordelijkheid nooit. Het CMC wenst daarom Jan Driessen en zijn mannen en vrouwen een fantastisch lustrumfeest.
The World Federation of Advertisers (WFA) would like to congratulate BVA, on behalf of its sister associations in 56 countries, on its 90th Anniversary. We very much look forward to a continued close and fruitful collaboration.
Wat waarschijnlijk voor alle bestuursleden, en met name de ex-voorzitters, geldt is dat hij/zij zullen vinden dat hún periode de meest betekenisvolle voor het voortbestaan van de BVA is geweest. En misschien is dat ook nog wel zo. Want 90 jaar worden kan je alleen maar vanuit een soort oeroverlevingsdrift waar we kennelijk met zijn allen voldoende over beschikt hebben. En ook het bureau, zéker het huidige, weet daarover mee te praten.
Op de periode 2000-2006 wordt in ieder geval door mij nog steeds met plezier teruggekeken. Benoeming nieuwe directie,
herpositionering BVA (terug naar de bondsgedachte), het spraakmakende onderzoek 'Kwaliteit van kijken', waren daarbij zeker hoogtepunten.
Als oud BVA bestuurslid is het mij een bijzonder genoegen de BVA met haar 90 jarig jubileum te mogen feliciteren. Niet alleen omdat de BVA 90 jaar geworden is, maar vooral omdat de BVA in het recente verleden voor adverteerders zoveel zinvolle initiatieven heeft ontplooid. Ik denk hierbij aan de samenwerking in de JIC’s met relevante marktpartijen om op die manier een zo groot mogelijke transparantie, efficiëncy en effectiviteit voor haar leden, adverteerders, te bewerkstelligen. Ik denk ook aan de initiatieven de BVA voor haar leden richting de NMa heeft genomen. Of een onderzoek zoals bijv. ‘Kwaliteit van Kijken’ dat een schok in de markt teweegbracht. Of het initiatief om haar leden wegwijs te maken in de wereld van Interactieve Digitale Beeldscherm Communicatie.
De BVA heeft haar bestaan in de afgelopen 90 jaar meer dan gerechtvaardigd en waargemaakt voor al haar leden, klein en groot. Ik wens de BVA een fantastische verjaardag, een heel mooi verjaarsfeestje en op naar de 100 jaar op dezelfde zinvolle en waardevolle manier voor al haar leden.
Graag feliciteer ik namens SKO de BVA met haar verjaardag! De BVA heeft zich in het landschap van mediaonderzoek de laatste 10 jaar een stevige positie verworven. Hierdoor kan ze namens haar leden toezien op de kwaliteit van het Nederlandse mediabereiksonderzoek. Een belangrijke bron van informatie in de commerciële communicatie. De deelname van BVA in de JIC’s garandeert een marktbrede controle en verantwoordelijkheid op de kwaliteit en transparantie van het onderzoek. Iets wat we toejuichen. Op naar de volgende 90 jaar!
Van harte gefeliciteerd met jullie 90-jarig jubilieum. Geen BVA, geen Stichting Reclame Code!
BVA is één van de initiatief nemers van de Stichting Reclame Code, ruim 45 jaar geleden. De jubilerende 'moeder' heeft nog niet aan activiteiten ingeboet. BVA is nog steeds vertegenwoordigd in het SRC-bestuur en draagt leden aan voor zowel de Reclame Code Commissie als het College van Beroep.
Wij waarderen de inzet van BVA en blijven ons richten op een gezamenlijke toekomst.
Ik wil de BVA van harte feliciteren met het 90 jarig bestaan. Maar nog meer wil ik de BVA feliciteren met wat er in deze 90 jaren bereikt is. De BVA heeft erg veel bijgedragen aan de professionalisering van de adverteerders op het gebied van communicatie en daarmee uiteraard ook aan de professionalisering van de totale industrie. Van reclamebureaus tot mediabureaus, van media tot onderzoek en alle andere disciplines. Ik wens de BVA nog vele jaren toe, maar vooral nog veel meer resultaat.
1919-1929
Eerste campagnes en regulering van het vak
Het reclamevak trekt rond 1900 heel wat scharrelaars aan, want iedereen kan zo een eigen bureau beginnen. Door de wildgroei aan bureaus ontstaat er behoefte aan regulering. De Nederlandse Dagbladpers en Nederlandse Periodieke Pers stellen in 1915 voorschriften op waarin adverteerders en advertentiebureaus zich moeten houden: de Regelen voor het Advertentiewezen (ROTA). Bureaus die aan de voorschriften voldoen, krijgen een erkenning die recht geeft op 15 procent korting bij het plaatsen van advertenties. De 15 procent zullen decennialang de basis vormen van de bureauhonorering én de inzet voor discussie tussen adverteerders en bureaus.Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) dalen de omzetten, maar er resteert nog voldoende handel en bedrijvigheid om reclame voor te maken. Beschuit- en koekfabrikant Verkade introduceert een nieuw reclame-medium: het plaatjesalbum. In 1923 volgt de eerste grote reclamecampagne in Nederland (voor Blue Band-margarine). De reclamewereld organiseert zich in de ‘Vereeniging voor Reclame’ (in 1927 omgedoopt tot het Genootschap voor Reclame) en komt met een eigen vakblad. In deze periode komt er ook enige ordening en regulering in het reclamevak. Dit is het tijdvak waarin de belangenverenigingen voor adverteeerders (BVA, 1919) en voor (erkende) reclamebureaus (VEA, 1917) het licht zien. Reclame wordt professioneler. Het reclamebureau plaatst niet alleen advertenties, maar maakt ook campagnes. Ook kunstenaars worden actief in de reclame.
BVA's eerste wapenfeiten
1919 BVA bond van Adverteerders wordt opgericht door J.Goris, uitbater van een zaak ‘in huishoudelijke artikelen Engros’. Het was hem een doorn in het oog hoe veel kranten omsprongen met de advertentietarieven. Ook was er nog weinig sprake van standaarden. Adverteerders moesten maar afwachten op welke manier hun advertentie in de krant verscheen en ze hadden geen enkel inzicht in de kosten die voor plaatsing werden berekend. Met 85 medeondertekenaars stuurde Goris een oproep aan 400 collega-adverteerders om tot samenwerking te komen. Deze mobilisatie leidde op 6 mei 1919 tot de oprichting van de Bond van Adverteerders. Verenigd binnen dit collectief lukte het de adverteerders al snel om bij diverse kranten en tijdschriften gunstige voorwaarden te bedingen. (Schreurs)jaren '20 De verenigde adverteerders zetten meteen sterk in op transparantie, een doel dat nu ook nog steeds een speerpunt van BVA is. De adverteerders wilden bij de verstrekking van oplagegegevens niet afhankelijk blijven van de soms summiere of vage gegevens die de uitgevers van tijdschriften en dagbladen zelf verstrekten. Oplagecontrole, bij voorkeur via een accountant, zou adverteerders en bureaus, in de gelegenheid stellen om op feitelijke verifieerbare gronden te kiezen voor hun advertentiemedia.
1920: Nadat dagbladen hun advertentietarieven flink verhogen, en een gevecht waarin enkele adverteerders hun advertenties stopten, kreeg de BVA het voor elkaar de verhogingen te halveren.1921: in de ledenvergadering van 1921 werd het Bureau voor Oplagecontrole opgericht.
(tussen 1922-28 was het BVO de voornaamste activiteit van de BVA . Veel werk is verzet om de oplage controle acceptabel te maken bij de uitgevers. Toch wilde het bureau niet floreren. – BVA 50 jaar)
1928: de Telegraaf voert een gecamoufleerde prijsverhoging van 30 % in. Voorzitter Arthur Isaac van de Bijenkorf is de drijvende kracht achter het uiteindelijk compromis.
bronnen voor deze timeline (beeld en tekst): ReclameArsenaal, ISSG, VEA, Scheurs; De geschiedenis van Reclame in Nederland, BVA archiefonderzoek (Stephanie vd Wouw), Cees van Staal; BVA in woord, 75 jaar BVA
1930: Oprichting bureau: Het BVA Inlichtingenbureau. Hoek Herengracht/ Leidsestraat. Later verhuisd naar Tesselschadestraat nu. 7. Eerste directeur is dhr. H.J. A. Hermens.
Na de Duitse bezetting in 1940 staat Nederland economisch en politiek op zijn kop. Dat heeft gevolgen voor de reclamewereld. Ondanks het sterk dalende aanbod gaan grote bedrijven als Philips, Douwe Egberts, Unilever en Albert Heijn de eerste oorlogsjaren gewoon door met adverteren. Veel van de reclame betreft surrogaatartikelen, zoals Fama-koffie van Douwe Egberts. Op schuttingen en reclamezuilen verschijnt veel propaganda van Duitse en Nederlandse nazi-organisaties. In 1944 komt het economisch leven min of meer tot stilstand en is er nog maar weinig reclame. Het volume aan advertenties daalt dramatisch. Bovendien wordt reclame door de bezetter aan strenge restricties onderworpen. Er komt belasting op advertentieinkomsten en vanwege de papierschaarste gelden strenge regels voor de grootte van advertenties en de frequentie waarin wordt geadverteerd. Een periode ook waarin de standaardisatie doorzet. Verschillende zaken die voor de oorlog al op de agenda stonden worden nu verder doorgevoerd, zoals oplagecontrole en standaardafmetingen voor reclameborden en affiches (op basis van de Deutsche Industrie Normen). Ook komen er meer normen voor de vormgeving van de advertentiepagina’s. 
Medio 1940: BVA zendt haar leden een circulaire: “Het reclamewezen toont op het oogenblik een weinig opwekkend beeld: op ieder gebied van reclame valt een vrijwel catastrophale inzinking te constateeren.” (Scheurs p 132) BVA doet een beroep op haar leden om toch vooral te blijven adverteren, omdat anders de hele branche ineen zou storten. 
De eerste jaren na de oorlog zijn veel artikelen nog op de bon en is krantenpapier schaars. Lichtreclame is ter besparing van energie verboden en etalage’s blijven ’s avonds na half negen onverlicht. Dankzij de Marshall-hulp vanaf 1948 gaat het beter en kan er meer reclame worden gemaakt. In 1951 vindt de allereerste reguliere Nederlandse televisieuitzending plaats. In de eerste jaren kijken maar enkele duizenden mensen televisie, vooral door technische beperkingen en hoge kosten. 
daar is sprake van marketing. In de jaren '50 wordt 'brave' reclame gemaakt. Het vak krijgt meer aanzien. Adverteerders en bureaumensen maken kennis met het uit Amerika overgewaaide fenomeen ‘marketing’. In 1958 verschijnt een kritisch boek over reclame dat veel ophef veroorzaakt: 'De Verborgen Verleiders' van de Amerikaan Vance Packard. De auteur betoogt daarin dat reclamemakers de consument met geraffineerde psychologische methoden zonder morele beperkingen trachten te verleiden tot het doen van aankopen; het publiek wordt gemanipuleerd. Packard’s kritiek op de reclamemakers en ondernemingen wordt door velen gedeeld. Deze kritiek zal nog decennia lang nadreunen.
De ‘sixties’ gaan aan de reclame niet voorbij. De jeugd wordt als doelgroep ontdekt. In het vak meldt zich een jonge generatie, die kiest voor creativiteit. Amerikaanse reclamebureaus komen naar Nederland en tv-reclame wordt ingevoerd.
Een nieuwe generatie reclamemakers richt eigen bureaus op en slaat nieuwe wegen in: brutaler, onorthodoxer, meer eigentijds. Copywriter en artdirector ontwikkelen er voortaan samen de campagnes. Intussen brengt de groei van multinationals een nog grotere invasie van Amerikaanse reclamebureaus naar Nederland. 
1987: Groot onderzoek naar honorering van reclamebureaus en gehanteerde contractvormen.
In 1989 gaat Veronique van start, het latere RTL 4. In reactie op de groeiende hoeveelheid reclame komt ‘shockvertising’ op, zoals in campagnes van Benetton, Mazda en Love Jeans. Deze leiden tot veel klachten bij de mede door BVA opgerichte Stichting Reclame Code. Zo ontstaat ook een discussie over de rol van reclame in de samenleving. Dat die groot is bewijst ook de tentoonstelling Reclamehelden 
van het ReclameArsenaal die in 1999 start in de Beurs van Berlage te Amsterdam. Deze expositie over iconen uit de reclamehistorie trekt een recordaantal bezoekers.
1992: BVA Congres ‘Advertising 360 ˚: Kiezen of Delen’ Tweedaagse bijeenkomst in de RAI (kleine 400 deelnemers). Als lokker voor het congres maakt BVA een commercial, te bekijken via 
Door wijziging van de Mediawet kunnen commerciële radio- en televisiestations voortaan op de kabel. Nieuwkomers Veronica, RTL en SBS zorgen voor een explosieve toename van de reclamezendtijd. Veel succesvolle commercials hebben humor en ironie, soms gemengd met een dosis surrealisme. Er is een hausse aan publiekstijdschriften. Door de liberalisering van de telefoon- en energiemarkt ontstaan nieuwe bedrijven (Ben, Libertel, Telfort, Dutchtone, KPN Telecom, Eneco, Nuon, Essent) die strijden om de aandacht van de consument. Reclame is economisch van groot belang. Het aanbod aan reclamemiddelen neemt toe, en vooral internet groeit sterk. 
Anno 2009 zijn spannende tijden aangebroken. De economie trilt op zijn grondvesten na het uitbreken van de kredietcrisis en ook sociaal-maatschappelijk verandert er veel. De consument wordt steeds kritischer en mondiger. Kopers delen informatie over producten met collega-kopers (via internet), kijkers zappen weg bij reclameblokken en de papieren krant in de huidige vorm lijkt z’n langste tijd te hebben gehad. De overheid probeert haar greep op de commerciële communicatie te vergroten. In de politiek wordt steeds vaker aangestuurd op een beperking of verbod van commerciële communicatie voor bepaalde branches of gericht op bepaalde doelgroepen. Denk aan het voorgestelde verbod op ‘leen’reclames, het reeds ingevoerde verbod van alcoholreclame op televisie voor 21:00 uur en de discussie over reclame gericht op (jonge) kinderen. Ook in het dossier over de toename van het aantal mensen met overgewicht krijgt reclame de zwarte piet toegespeeld.
